En fazla kitap okuyan ülkelerin başında, yüzde 21 ile Fransa ve İngiltere var. Ardından, yüzde 14 ile Japonya geliyor. ABD’de bu oran yüzde 12, İspanya’da ise, yüzde 9. Türkiye’de ise, oran binde bir…
Bunda hükümetlerin politikalarının, tarih boyu yürütülen kitap yakmanın, sansürün, baskının ve işkencenin etken olduğu bir gerçektir…
Yunanistan’da bile sanatçıya en az asgari ücretten maaş bağlarken; yazarları, şairleri teşvik ederken devlet. Bizde hâlâ eski alışkanlıklar ciddiyetle sürdürülmekte cehaletin kutsallığı vurgulanmaktadır. Düşünceden, edebiyattan, mizahtan, eleştiriden korkulmaktadır. Basın susturulmakta yada satın alınmakta, kalemşörler yaratılmaktadır…
Halbuki gazeteci, şair, yazar ve düşünce insanı; adalet gibi hep haklının yanında yer almalıdır.” Ben haklıyım ” diyenlerin değil.
Bir insana yapıla bilecek en büyük eziyet; ekmek için, geçim için; inanmadığı bir şeyi savunmak zorunda bırakmaktır.
Fikir suçlusu sözcüğü yasa konularak yasaklanmalıdır. Fikir suç olur mu? Fikir insanlığa ışık tutar, ona değer veren toplumlara güç katar…
OKUMAK, DÜŞÜNMEK SUÇTU
Gece baskınlar olurdu, yoksul mahallemize.
Jandarmalar, polisler yolları tutardı.
İte kaka aranırdı üstümüz. Bakarlardı, kimliklerimize.
Doğum yerimize göre yerdik küfrümüzü.
Küfürün, hakaretin kırkı kırk para.
Ne komünist köpekliğimiz kalırdı
Ne servet düşmanlığımız.
Kitap okumak, suçların en büyüğüydü.
Yasaklıydı, hemen hemen, bütün kitaplar .
Ne günlerdi o günler. Ne çok kitap basardı matbaalar.
Ekmeksiz dururduk da, Kitapsız duramazdık o zamanlar.
Evlerimiz basılırdı. Kırılırdı kapılar.
Korkardı analarımız. Yalvarırlardı, baskıncılara.
Biz; dimdik dururduk, karşılarında.
Toplarlardı, kitaplarımızı. Kırarlardı, kitaplıklarımızı.
Evde başlardı sorgumuz, yüzümüze inerdi tokatlar.
Coplar, kaba etlerimizi yakardı.
Yasak yayından, az boylamazdık kodesi.
Okumak, düşünmek suçtu.
Baskılar, dayaklar, zindanlar; DNA mızı değiştirdi.
O günlerden sonra, okumaz oldu insanlar.
Yazarlar, yazmaz oldu. Kitaplarda basılmıyor artık…
RAGIP KURT
