“…yüreğiniz ne kadar hassassa o kadar üzülmeye mahkûmsunuz. Çünkü dünya hassas kalpler için cehennemden başka bir şey değil.”
Anti-klerikalizm, Determinizm, Fatalizm gibi Kuyu da bir felsefi terimdir. Egzistansiyalizmde olduğu gibi kuyu her zaman tek ve bireyseldir. Bu görüş bilinç, tin, us ve düşünceye öncelik veren idealizm biçimlerinin karşıtıdır. Kuyu, öncelikle varoluş sorununu içinde taşır ve dolayısıyla kuyunun anlamının yine kuyunun içinde araştırılmasını içerir. Her insan bir kuyudur ve kuyunun içindedir kendisi. Hiçbir kuyu emek harcamadan, alın teri dökmeden elde edilmez eğer emeksiz bir kuyu sahibi olduysanız o kuyu değil bataklıktır.
Kuyunun özü veya sözü unutulmaya yüz tutmuş bir rüzgâr gibi anbean bir çatlak oluşturabilir düşüncelerde, ne kadar doldurmak isteseniz de bu boşluk meyilliyse büyümeye önünde durmak imkânsızdır.
Vakti geldiyse eğer gelincikler ve papatyalar giyinir efsaneler, hikâyeler dile gelir, söylenir; yalan dünyanın hakikati filiz verir iki taş arasından, olmaz denen olur, gelmez denen gelir başa.
Ama her ne olursa olsun insanın kuyusunun bulunabileceğine inanmam ve inanmadığım halde bu kuyuları aradığım çoktur. Trajik bir tezat; ironi veya muamma…
Söylenmeyeni söylemek, yazılmayanı yazmak, gidilmeyene gitmek için inanmak gerekir. Masallara inanmak gibi değil bu, ben masallara inanmam. Geleneklerimize pelesenk olan iki tekerleme ile başlayıp; az gidip uz gidip, dere tepe düz gidip hiçbir yere gitmeyen şatafatlı görsellerle boyanıp, iyilerin hep kazandığı kötülerin hep kaybettiği bir dünya yok! Başka bir gök bulmak gerekir. Çocuklarınıza masal anlatın ama gerçekle kurgunun farkını da izah edin lütfen. Masallarda hep iyiler kazanır ama gerçek hayatta genelde kötüler kazanır. Onurlu bir hayatın onursuz bir kazançtan milyon kat daha iyi olduğunu öğretin onlara.
Ve ne yazık ki yüreğiniz ne kadar hassassa o kadar üzülmeye mahkûmsunuz. Çünkü dünya hassas kalpler için cehennemden başka bir şey değil. Ve ben içinde bulunduğum kuyunun nemli ve karanlık çeperinde bayraklaşan düşünceler soluğunda şu kanıya vardım: Bu dünya diğer dünyanın cehennemi!
Kesinlikle kanaat ettim ki bu dünya diğer dünyanın cehennemi.
Selim Savaş KARAKAŞ
